Datum: 01-11-2009

Wie hem kent weet hoe hij is.
Niet zoals iedere andere kat, maar uniek.
Zijn kleur, met tekening, zijn goudgekleurde ogen met op zijn linker oog een donkere vlek.

Niet alleen dat maakt hem uniek.
Ook had hij zijn eigen stijl van communiceren en aandacht vragen van zijn baasje(s); mijn ex en ik.

Nog geen 3 jaar hebben wij er van mogen genieten.
Hij is al bij ons weggehaald zonder dat wij erom vroegen.
Je gunt het geen 1 kat. Ook wij hadden het onze andere katten, Nala, Deedee en Pebbles echt niet gegunt, laat dat duidelijk zijn, maar waarom Diego uitgekozen is om getroffen te worden door “de ziekte” is onze onbekend.

Welke kat komt nou op schoot liggen met alleen zijn voorpootjes, de rest van het lichaam lag gewoon op de bank, of in het liefste geval lag zijn lichaam bij zijn andere baasje op schoot. Zo lag hij dus bij beide op schoot en deed hij geen persoon te kort met zijn aandacht en aanwezigheid, want hij was er voor ons en hij was van ons, en dat moest iedereen weten!

Hij had geen hond gezien in zijn leven voordat hij bij ons kwam. Op 1 dag kwam Trippel (de hond van mijn ex-schoonouders) op visite….
Hij dook in de gordijnen en ik moest op een stoel klimmen om hem bij het plafond weg te halen!!
Wat een idioot dachten we toen, maar zo is hij nooit meer gezien, want als er honden zouden komen, ging hij wel veilig weg, in opdracht van ons.

Welke kat komt er bij je kijken als je zit te eten, samen aan tafel. Nou geloof me, dat deed Diego wel hoor. Niet omdat hij het eten wilde, maar omdat hij in de buurt van mijn ex en/of mij wilde zijn.
Gewoon gezellig! Zo was hij en zo is hij nog steeds!
Hij kwam bij ons door in de krabpaal te klimmen om dan op het grootste plateau naar ons gaan kijken.
En…..jawel…met 2 pootjes die over de rand van dat plateau hangen, hoe lief wilde je het hebben! 

Was dat plateau niet dichtbij genoeg, dan kwam vriend met zijn lichaam van 7,5 tot 8KG (JA 8 KILO!!) gewoon lekker op de rugleuning van je stoel zitten.. met name tijdens het toetje deed hij dat, want dat betekende dat er eigenlijk daarna niemand meer van tafel hoefde voordat het eten klaar was.

Hij was er altijd mooi weer, slecht weer, warm of koud, vriend was bij ons, als wij thuis waren.
Laat je met mooi weer de deur wagenwijd open, dan is meneer gerust van plan ff buiten te zijn, want wij waren dat ook tenslotte.
Maar owee als je naar binnen gaat, of je het nou te warm had, of omdat je wat drinken wilde pakken. Vriend volgde je en bleef in de buurt.
Hij communiceerde gewoon met je, en keek je ook aan met de blik van: “Ik hoef geen eten, dat heb ik zat, ik hoef geen drinken, dat heb ik zat, maar ik heb jullie gewoon nodig, dus aai me!”
Dat deden wij dan ook met volle overgave, maar vriend vond dat gewoon te fijn en je moest het 24/7 doen, klaar, geen discussie mogelijk!

Tot hij ziek werd hebben we dit alles meegemaakt en gezien van dichtbij..

Hij werd ziek en dat veranderde zijn manier van liefde vragen en geven.
Hij keek je niet meer aan met die blik van “Haal me aan!” maar meer zo van “Ik voel me niet lekker baasjes, wat is er met me?”

21-10-2009
Mijn ex is met Diego naar de dierenarts geweest, zijn neus zit verstopt, hij is niet zichzelf en hij niest, niet continu, maar met zo’n volle neus komt dat gewoon, verkouden, zo zagen wij het.
Hij kreeg een anti-bioticaspuitje om op te knappen.
Als het 23-10 niet beter werd moesten we terugkomen.

24-10-2009
We waren de 23e niet in staat bij de dierenarts te komen, dus besloot ik Diego op zaterdag bij de dierenarts aan te melden als spoedgeval en ik kon langskomen met hem.
Het waren enigzins verontrustende berichten die de dierenarts had, maar hij kon nog 2 dingen verzinnen die hem zouden kunnen helpen.
Dus die grepen we ook aan.
Ook was Diego aan het uitdrogen volgens de dierenarts, zijn huidplooien zakte niet snel ineen als je hem oppakte in zijn nekvel.
Ik dacht toch echt dat ik Diego regelmatig naar de waterbak zag lopen. Dit zou ik in de gaten houden.
Als het 26-10 niet opgeknapt was, konden we weer terugkomen zei de arts, maar het middel dat hij kreeg zou wel zeker 10 dagen moeten werken, zei hij er achteraan. En zet een bordje gesnipperde uitjes neer bij vriend dat zorgt voor zijn luchtwegen om hem vrijer te laten ademen.

29-10-2009
We waren niet in staat de dierenarts te bezoeken op eerdere dagen en ook hadden we in ons achterhoofd het idee dat de medicijnen nog wel aan zouden slaan.
Helaas niet en dat heeft bij mijn ex ervoor gezorgd dat die haar moeder belde en die met Diego naar de dierenarts zou gaan.
Kort daarop werd mijn ex gebeld en had de dierenarts het meest erge bericht te melden wat wij ons konden bedenken!
Diego moest ons verlaten, we moesten hem in laten slapen.
Toen mijn ex mij dat vertelde door te telefoon met tranen, zoals ik die kon horen op dat moment, stortte mijn wereld in! Waarom Diego, waarom nou hij, de goedzak, de kat die ieders vriend is geworden sinds hij bij ons kwam…
WAAROM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!?? ^%$$%!%%@
Wij verdienen het niet, maar hij al helemaal niet!

We zijn allebei naar huis gegaan, en daar lag hij dan, op de bank, op ons te wachten… 
Alsof hij het voelde.
We hebben geknuffeld met hem, hij vond het heerlijk, dat kon je aan hem zien. Zijn hoofdje kon hij eindelijk weer eens neerleggen, want door de druk van die verkoudheid kon hij die al een tijdje niet zo neerleggen..
We besloten om 15u20 de dierenarts te bellen om hem langs te brengen. Dit kon om 16u00.

We kwamen aan en zoals elk dier weten ze, dat als er geen dieren in de wachtkamer zijn, het een slechte dag is.
Zo ook voor vriend.
Hij was al uit zijn reisbakje en lag heerlijk tussen ons in, wachten op de dierenarts.
Tot die kwam, toen was Diego ineens niet in staat te blijven liggen, maar ik pakte hem om hem daarna over te dragen aan de dierenarts…

Liggend en niets weten lag hij daar…
De eerste prik, en mijn laatste woorden waren dat hij moet weten dat wij van hem houden en hopen dat hij rust heeft.
De tweede prik volgde, wat een drama, ik hoop echt dat vriend er weinig van merkte.
Hij was hoedan ook al ver weg van ons.

Nog een paar woorden van de dierenarts en hij vroeg ons wat we met hem wilde doen.
Normaliter zou ik zeggen, het is een dier, laat hem hier en regel het maar verder.
Maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om Diego daar te laten en hem niet bij ons te laten zijn, wat hij maar al te graag wilde.
We namen hem mee; klaar!

De meesten waren op de hoogte en ik heb mijn ouders gevraagd of ze iets konden maken of kopen zodat we Diego konden begraven in onze nieuw aangelegde tuin.
Alsof de plantenbak, die we hebben, al voor hem gemaakt was, want daar heeft hij zijn laatste rustplaats nu.
Midden in die grote plantenbak.

Sorry dat het buiten is vriend maar ik kan je niet op schoot houden 

De kist die we voor hem hebben aangeschaf is van grijs, bewerkt hout, met een zwarte plaat aan de voorkant.
Groot genoeg voor die 8KG zware kater!
Daarin hebben we een witte handdoek gelegd, zodat hij niet op de harde, koude ondergrond ligt.
Over hem heen ook een witte handdoek, alleen zijn kopje niet.

We hebben gisteren met mijn ouders de plek gegeven waar hij vanaf nu kan rusten.
We hebben de laatste woorden tegen hem gezegd, al ben ik nog steeds niet uitgepraat met hem, want in gedachte heb ik een 24u vullend gesprek met hem. (hij leest ook mee )

Diego,
Namens ons, Nala, Deedee en je nichtje Pebbles willen wij jou alle rust toewensen die je nodig hebt.

Dikke  van  mij  !