Winter in 2012

Eindelijk was het weer zover, in 2012 konden we toch weer schaatsen en jawel, we konden ook bijna de Elfstedentocht weer eens meemaken. Dat weer voor het eerst sinds 1997, best een tijdje terug..
Ook is dat meteen het laatste jaar geweest waar ik mijn schaatsen heb aan gehad.
Ik was 17 jaar toen ik voor het laatst op de schaats stond.. 17! Dat is 14,5 jaar terug!
Maar goed, mijn neefje is wat jonger heeft nog geen schaats aangeraakt, laat staan dat hij er op heeft gestaan.. Tot nu!
Ook nu kan hij zeggen dat hij geschaatst heeft!
Het was wel koud, graadje of 3 tot 4 onder 0. Maar in vergelijking tot de nachtelijke temperaturen was dat nog redelijk.
Eerst wilde hij niets van het schaatsen de kou en alles weten, dus voordat mijn zus hem zover kreeg moest er nogal wat op hem ingepraat worden. Uiteindelijk werd het wachten beloond en wilde hij wel even op de schaatsen staan.
Dus mijn zus trok hem zijn ski-pak aan en z’n winterschoeisel werd ook om zijn voetjes aangebracht.
De schaatsjes wilde hij zelf mee naar het ijs nemen, maar mijn zus nam ze toch zelf mee. Daar aangekomen werden de schaatsjes aangetrokken. We waren er klaar voor. Wij gingen de kou trotseren.
Uiteraard moest ik zelf de foto’s maken, dus handschoenen waren voor mij niet echt aan de orde. Is niet het leukste met de kou, kan ik zeggen.
Maar toch, je moet er iets voor over hebben, ik moest nog maar even wat meer kou lijden, dan ik al deed.
Mijn zus liep eventjes te klooien met de rechterschaats. Die ging steeds van de schoen af en met koude handen is het nogal priegelen met zo’n riempje van de schaats.
Uiteindelijk kwam het toch nog in orde en kon hij het ijs op.
Mijn zus hield uiteraard wel z’n hand vast, want het ijs is natuurlijk hard. En dat het glad was, merkte hij ook snel genoeg.
Hij liet zijn mama dan ook vaak genoeg zijn gewicht tillen als hij uitgleed.

Die valpartijen mochten uiteraard de pret niet drukken. Hij ging gewoon weer verder. Sterker nog; Meneer wilde eigenlijk niet mee van het ijs af!

Hij ging regelmatig in de slip, zodat zijn handschoen van zijn hand gleed als mijn zus hem opving.
Met die kou en sneeuw om hem heen was het voor die handjes niet helemaal geweldig om die handschoenen uit te laten.
Nadat de handschoen weer aan was, gaf hij zijn mama weer een hand en gingen ze weer verder “schaatsen”. Ook mocht hij het alleen proberen, maar dat was niet leuk, zo bleek heel snel. Eén keer vallen en mijn zus moest er weer aan te pas komen.
Na de nodige glijpartijen en uitglijders was het voor mij eigenlijk wel gedaan.
Het was koud zat, en ik had wel trek in een warm drankje.
En we hadden allebei toch wel het idee dat m’n neefje ook naar binnen wilde, gezien hij niet eens de deur uit wilde in eerste instantie.
Maar niets was minder waar; Hij wilde helemaal niet naar binnen! Het was veel te leuk op het ijs.
Er lag namelijk ook sneeuw! Wat is leuker dan je mama pesten met een zooi sneeuw.
Niets! Dus dat deed hij dan ook met volle overgave!
Mama inpeperen, zoals hij dat deed dan.
Gewoon gooien!

Maar mama was niet gek, hij kreeg natuurlijk de volle laag terug. En mama kon wel gooien, plus veel sneeuw oppakken. Eigenlijk is het gewoon geheel oneerlijk verlopen, die strijd.

Uiteindelijk was hij redelijk klaar met de losse sneeuw en ging hij langs de kant om brokken sneeuw te gooien naar mama. Wat hij, tot ieders verbazing, prachtig vond.
We waren verbaasd daarover omdat hij eerst niet naar buiten wilde en nu niet meer naar binnen.
Aan de andere kant ook best logisch, want het is niet voor niets “sneeuwpret” en “ijspret”. Daar is over nagedacht. Wat m’n neefje blijkbaar ook niet is ontgaan, want hij liet duidelijk merken dat hij het ge-wel-dig vond.

Na ongeveer een uur of anderhalf gingen we dan toch echt naar binnen.
Ik bestelde een chocolademelk, maar kreeg thee, klein misverstandje misschien, of de vrouw des huize had geen chocolademelk in huis.
Ik had thee gekregen en dat was eigenlijk best goed te doen.
M’n neefje was thuis en die lag heel snel op bed. Voor ik op de bank zat, lag hij op één oor en was al lang breed in dromenland. Best vermoeiend geweest dus, maar hij had het wel leuk.
Laten we hopen nog meer van zulke winters mee te maken en niet dat we er weer zo lang op moeten wachten.

Ciao!
